تاریخ
يافتن ردپاي زنان در تاريخ مكتوب كشوري كه تاريخنگاري از ديد و نگاه كاملا مردانه صورت گرفته كار دشواريه. بويژه كه اين تاريخ به ندرت از دخالت علايق شخصي، فكري و گروهي مصون مونده باشه و وقايع بسيار مهم تاريخي در حوزه زنان و فعاليتهاي اونها از قلم تاريخنگاران مرد افتاده و يا كم اهميت جلوه داده شده. در هر حال تاريخ زنان ايران كه مرور ميكني از يزد و زنانش هم اثري ميبيني. به جز شمس جهان کسمایی شاعره بزرگ 1909 كه انجمن آزاداي زنان را در عشق آباد تشكيل داد، از صفيه يزدي هم به عنوان يكي از پيشروان حركتهاي آزاديخواهانه و برابريطلبانه زنان ايران ياد ميشه. اون همسر محمد حسين يزدي يكي از 5 مجتهد طراز اول تهران در زمان مشروطيت بود كه مدرسه دخترانه عفتيه را در سال 1910 بنيانگذاري كرد. صفيه يزدي در باب حقوق زنان در مجامع سخنراني ميكرد. سال 1289 هم به خاطر سخنراني در باره مقام زن از طرف وزارت فرهنگ به او اخطار داده شد. اما امروز چي؟ تاريخي كه اونها تو ساختنش نقش داشتن ناديده گرفته ميشه و هنوز زنان تو پستوي انزوا به سر ميبرند و دخترا هم زنده به گور به دانشگاه ميرند.
